سلام

قرار بود وبلاگ تعطیل بشه حالا یا همیشه یا یه مدت، ولی دل خانمچه مثل همیشه تاب نیاورد و هر کاری کرد و هر فکری کرد دید نمی تونه از دوستان گلش دست بکشه و بی خیال وبلاگ نویسی بشه، فکر کرد یه وبلاگ دیگه بزنه ، ولی بازم نتونست ، اخه این وبلاگ رو خیلی دوست داره و به نوعی خونه ی خیالی خانمچه محسوب میشه  و دلش برای خونه ش تنگ میشه    

بگذریم فعلا هر چند وقت یه بار می نویسم ببینیم خدا چی میخواد شایدهای فراوان پیش رو هست و اخرش رو خدا داند

اول اغاز ولایت صاحبمون رو تبریک میگم

و بعد هم یه دردل

***می دونم بر نمی گردی ، میدونم => چی بگم اخه ، برگشتت با خداست

***قول میدم وقتی که نیستی عکستو بغل نگیرم=> عکس!!! کو؟ کجاست؟؟؟؟ عکسم کجا بود؟؟؟

***قول میدم روزی هزار بار ؛ واسه اشکات نمیرم => اشک!!!! مرد که گریه نمیکنه

***قول میدم وقتی که نیستی پای عشق تو نسوزم => من چنین قولی ندادم و نمیدم

***میدونی که خیلی خسته ام میدونی دلم گرفته => اینو خداییش خوب میدونی دیگه

***میدونی دوریت عذاب، میدونی گریه ام گرفته => گریهههههههههه

میدونم بر نمیگردی ، میدونم رفتی که رفتی=> گریهههههههههههههه

 ***دروغ بود هر چی میگفتی ، میدونم=> به قول خودت هیچی بهم نگفتی، ولی اینو خوب یادمه که گفتی بدون دلیل نمیری ؛ رفتی ولی دلیلشو من نفهمیدم

همیشه تو مهربونی واسه این قلب شکسته

***واسه این حس غریبم که فقط دل به تو بسته

بیا بگرد تا که قلبم تو رو از خونه نرونده.=> مگه مهمون ناخوانده ای که همینجوری از قلب رونده بشی

***دیگه از اخر قصه حتی یک لحظه نمونده=> شاید چیزی نمونده و شاید خیلی مونده و اخر قصه رو خودت بهتر میدونی کجاست

پ.ن.1: به گذشتن این روزها دلخوشم و بس، و بی هدف از این روزها رو تو عمرم نداشتم، صبحها دیر از خواب بیدار میشم بی حوصله و کسل، صبحونه هم که تعطیل، ساعت 3 هم به زور یه چیزی می خورم و شب هم همین وضع تا روزی دیگر

پ.ن.2: روزی هزار مرتبه خدارو شکر میکنم که اخرتی هم هست که بزرگترها از ترس اون مجبور به کاری کنند وگرنه تا حالا سر سفره عقد نشسته بودم

پ.ن.3: خانمچه روزهای بی چادری رو پشت سر میذاره، چادرش رو ته تغاری برده با خودش و نه اینکه نمیتونه چادر کش دار بپوشه، مجیوره با مانتو بره بیرونخودمونیم خیلی حس بدیه انگار ادم لختهپ.ن.4: مثل همیشه دعا یادتون نره، این روزها فقط دعا میتونه چاره ساز باشه و دیگر هیچ



بعدا نوشت