مصطفي را وعده كرد الطاف حق                           

كر بميري تو نميرد اين سبق

من كتاب و معجزت را رافعم

بيش و كم را من ز قرآن مانعم

من تو را اندر دو عالم رافعم

طاعنان را از حديثت دافعم

كس نتاند ₃ بيش و كم كردن دَرو

تو به از من حافظي ديگر مجو

رونقت را روز روز افزون كنم 

نام تو بر زرّ و بر نقره زنم

منبر و محراب سازم بهر تو

در محبّت قهرِ من شد قهر تو

نام تو از ترس پنهان مي‌گَوَند 

چون نماز آرند پنهان مي‌شوند

از هراس و ترس كفّار لعين

دينت پنهان مي‌شود زيرزمين

من مناره پر كنم آفاق را

كور گردانم دو چشم عاق را

چاكرانت شهرها گيرند و جاه

دين تو گيرد ز ماهي تا به ماه

تا قيامت باقيش داريم  ما

تو مترس از نسخ دين، اي مصطفي

اي رسول ما تو جادو نيستي

صادقي هم خرقه موسي‌ستي

هست قرآن مر ترا همچون عصا

كفرها را در كشد چون اژدها

تو اگر در زير خاكي خفته‌اي

چون عصايش دان تو آنچ گفته‌اي

قاصدان را بر عصايش دست ني

تو بخسپ اي شه مبارك خفتني

تن بخفته نور تو بر آسمان

بهر پيكار تو زه كرده كمان

آنك دل بيدار دارد چشم سر

گر بخسپد بر گشايد صد بصر

گفت پيغمبر كه خسپد چشم من

ليك كي خسپد دلم اندروسن‌

شاه بيدار است، حارس خفته‌گير

جان فداي خفتگان دل بصير

وصف بيداري دل اي معنوي

در نگنجد در هزاران مثنوي ...